Chrzest

Kościół celebruje chrzest od dnia Pięćdziesiątnicy. Udziela go tym, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa. (W przypadku chrztu dzieci, rodzice wyznają wiarę za nie i zobowiązują się do przekazania jej dziecku ).

Chrzest odpuszcza grzech pierworodny, wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech; przez łaskę uświęcającą, łaskę usprawiedliwienia daje uczestnictwo w Boskim życiu Trójcy Świętej, jednoczy  z Chrystusem i włącza w Kościół; daje uczestnictwo w kapłaństwie Chrystusa i stanowi podstawę wspólnoty między wszystkimi chrześcijanami; obdarowuje cnotami: wiarą, nadzieją i miłością oraz darami Ducha Świętego.

Prawidłowo udzielonego chrztu nie można ani powtórzyć; ani odwołać. Także ten, kto odwróci się od miłości Boga i od wspólnoty wierzących, nie przestaje być ochrzczonym. Ochrzczony przynależy na zawsze do Chrystusa; zostaje opieczętowany niezatartym duchowym znamieniem.

Imię otrzymane na chrzcie jest bardzo ważne, bowiem Bóg wzywa każdego po imieniu. Może to być imię jakiegoś świętego, który będzie dla niego wzorem świętości oraz będzie wstawiał się za niego u Boga.

W kręgu naszej kultury większość ludzi otrzymuje chrzest jako dziecko. Przy chrzcie dzieci można jednak przeoczyć coś bardzo ważnego, mianowicie to, że chrzest i wiara należą do siebie nierozdzielnie. Przyjęcie chrztu pociąga za sobą konsekwencje. Dlatego chrzest nie może być tylko tradycją i okazją do rodzinnego świętowania. Sakrament ten stawia przed nami zadanie nieustannego upodabniania się do Jezusa. A to oznacza życie według tego, co Jezus nauczał: życia zgodnego z przykazaniami miłości oraz Dekalogu, życia modlitwą i uczestniczenia w sakramentach.

Przy chrzcie dziecka rodzice i chrzestni we własnym imieniu wyrzekają się zła i wraz z zebranymi wyznają wiarę w Boga i Jego zbawcze działanie oraz zobowiązują się do wychowania dziecka w wierze. Powinni uczynić to przez przykład własnego życia i pouczenia o niej. Przed chrztem rodzice oświadczają wobec wszystkich obecnych, że są świadomi tych zadań. (Nie mogą to być tylko puste słowa, ale słowa dane świadomie i odpowiedzialnie).

Do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się, aby zgodzili się na to rodzice lub przynajmniej jedno z nich, lub ci, którzy prawnie ich zastępują oraz by istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowywane po katolicku.

Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony tylko ten, kto jest wystarczająco dojrzały do spełnienia tego zadania, sam już przystąpił do sakramentu chrztu, bierzmowania i Eucharystii oraz należy do Kościoła Katolickiego i żyje zgodnie z nauką Chrystusa ( przystępuje do sakramentów św.).