Małżeństwo

Człowiek został stworzony na obraz Boga (por. Rdz 1,27), który jest miłością (1 J 4,8.16). Bóg powołując go do istnienia z miłości, powołał go jednocześnie do miłości. Miłość jest więc podstawowym i wrodzonym powołaniem każdej istoty ludzkiej. Miłość ta znajduje wymowny wyraz w oblubieńczym przymierzu pomiędzy mężczyzną i kobietą, czyli w małżeństwie. Powstaje ono poprzez zawarcie umowy małżeńskiej, czyli przez nieodwołalną zgodę obojga małżonków, w której oddają się oni sobie i przyjmują wzajemnie.

Sakramentu małżeństwa udzielają sobie sami narzeczeni przez wyrażenie w sposób wolny i odpowiedzialny zgody małżeńskiej. Stanowi to sakramentalny znak małżeństwa. Konsekwencją przysięgi małżeńskiej jest obowiązująca ich odtąd – aż do śmierci- wspólnota życia i wzajemne niesienie sobie pomocy. Obecność przedstawiciela Kościoła w czasie zawierania małżeństwa nie wynika jedynie stąd, że przyjmuje on przysięgę małżeńską i udziela błogosławieństwa, ale oznacza, że małżeństwo ma także wymiar eklezjalny (kościelny), że Kościół je uznaje, bierze w swoją opiekę.

Od chwili zawarcia sakramentu małżeństwa małżonkowie należą już na zawsze wyłącznie do siebie w obliczu Boga i wspólnoty Kościoła. Katolickie małżeństwo sakramentalne ma następujące przymioty: jedność, płodność, nierozerwalność i wierność.

Jedność oznacza taki związek jednego mężczyzny z jedną kobietą i jednej kobiety z jednym mężczyzną, że jest on tak ścisły, iż „ już nie są dwoje, lecz jedno” (Mt 19,6), tworząc wspólnotę miłujących się osób.

Nierozerwalność małżeństwa sakramentalnego opiera się na słowach Chrystusa: „Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela” (Mk 10,9) Z nierozerwalnością wiąże się wierność małżeńska. Prawdziwa miłość, która łączy małżonków, nie może trwać tylko do czasu czy jedynie „na próbę”, lecz ma przetrwać aż do śmierci.

Miłość małżeńska chce być także płodna, dlatego zmierza do zrodzenia potomstwa. Dziecko, które jest Bożym darem dla rodziców, jest więc spełnieniem i urzeczywistnieniem takiej miłości. Rodząc dzieci, małżonkowie uczestniczą w stwórczej miłości Boga. Zrodzenie dzieci pociąga za sobą obowiązek ich wszechstronnego wychowania, który jest zadaniem przede wszystkim rodziców.

Miłość małżeńska jest miłością na wskroś ludzką, a więc jest zarazem zmysłowa i duchowa. Ma stawać się miłością pełną, to znaczy być taką formą przyjaźni, poprzez którą małżonkowie wielkodusznie dzielą między sobą wszystko bez niesprawiedliwych i egoistycznych rozliczeń. Kto prawdziwie kocha swego współmałżonka, nie kocha go tylko ze względu na to, co od niego otrzymuje, ale dla niego samego.

Sakrament małżeństwa zapewnia małżonkom błogosławieństwo Boże w ich ludzkiej miłości. Dzięki łasce sakramentalnej małżonkowie wspomagają się wzajemnie we wspólnym życiu codziennym i w wychowywaniu potomstwa, zdążają razem do świętości właściwej ludziom świeckim żyjącym w małżeństwie i rodzinie (por. KK 11).