Namaszczenie Chorych

W Liście św. Jakuba czytamy: “Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się nad nim modlili i namaścili go olejem w imię Pana” (Jk 5, 14). Tę praktykę stosowano od początku istnienia Kościoła; uzdrawiającą moc Chrystusa przywoływano przez modlitwy i proste namaszczenie. W roku 1545 Sobór Trydencki zatwierdził ostatnie namaszczenie jako jeden z siedmiu sakramentów. Natomiast Sobór Watykański II zmienił nazwę “Ostatnie Namaszczenie“ na “Sakrament Chorych“. Bowiem sakrament ten mogą przyjmować osoby w podeszłym wieku, obłożnie chorzy, oczekujący operacji, chore dzieci, zdolne do pojęcia znaczenia sakramentu, a nie tylko osoby będące na łożu śmierci. Należy go przyjmować, o ile to możliwe, w stanie łaski uświęcającej.

Sakramentu Namaszczenia Chorych udziela kapłan. W czasie celebracji sakramentu namaszcza czoło i otwarte dłonie lub stopy, zależnie od okoliczności. W nagłych przypadkach namaszcza się tylko czoło. Przy namaszczeniu kapłan wypowiada słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen.

Sakrament ten udziela choremu łaski Ducha Świętego, napełnia go Bożą ufnością i daje siły przeciwko pokusom złego ducha oraz pozwala przezwyciężyć lęk przed śmiercią. Namaszczenie Chorych gładzi też grzechy, jeżeli chory nie może się spowiadać, a żałuje za grzechy.