ul. Kościelna 3  (55) 27 56 019   kancelaria@parafiakisielice.pl A A A  

Msze Św.

w niedziele i święta:
8:00, 9:30 (Łodygowo), 11:00, 12:30, 18:00

w dni powszednie:
18:00


Nabożeństwa:

W każdą niedziele o godz. 7.40 śpiewamy Godzinki o Niepokalanym Poczęciu NMP.

adoracja Najświętszego Sakramentu
w czwartek bezpośrednio po Mszy Świetej około godz. 18:30 do 20:00 - adoracja kończy się indywidualnym błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem

msza z udziałem dzieci niepełnosprawnychmaju –
msza jest zazwyczaj sprawowana raz w miesiącu, w niedzielę o godz 14:00, informacja w którą niedzielę m-c będzie najbliższa, jest podawana w ogłoszeniach parafialnych

święta i uroczystości nienakazane dekretem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów
10:30

w maju – nabożeństwa z litanią loretańską
17:30

w czerwcu – nabożeństwa z litanią ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa
18:30

w październiku – nabożeństwa różańcowe
17:30

w listopadzie – nabożeństwa ku czci zmarłych
17:30

roraty
w dni powszednie 18:00, soboty 8:00

nabożeństwo Koronki do Miłosierdzia Bożego
w pierwszy piątek miesiąca 15:00


Kapłani udają się do chorych:

  • ks. Jerzy – Pierwszy Czwartek i Piątek Miesiąca
  • ks. Tomasz – Pierwszy Czwartek i Pierwszy Pątek Miesiąca.

Eucharystia

Sakrament Eucharystii  jest „źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego” (KK 11).

To sakrament żywej, prawdziwej, substancjalnej i realnej obecności Jezusa Chrystusa w Kościele. Jezus chcąc pozostać z nami do końca świata, pozostał z nami pod postacią chleba i wina. Pan Jezus, świadomy swojej męki i śmierci (por. J 13, 1) obmył swoim uczniom nogi, dał im przykazanie miłości i na dowód tej miłości ustanowił ją jako pamiątkę swojej męki, śmierci i zmartwychwstania, nakazując, aby czynili to „na Jego pamiątkę”. Sakrament ten obok chrztu i bierzmowania stanowi jeden z trzech sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Jan Paweł II powiedział, że „Kościół dzięki Eucharystii żyje”. Eucharystia jest sakramentem obecności Jezusa. W żadnym innym sakramencie nie jest On tak „dostępny”, jak właśnie pod postaciami chleba i wina. To w tym sakramencie jest obecny, jak naucza Kościół: prawdziwie, substancjalnie i rzeczywiście. Każdy, przyjmując Komunię Świętą, przyjmuje całego Jezusa Chrystusa.

W Eucharystii  czasie dokonuje się  uwielbienie i składanie dziękczynienia Bogu (to właśnie oznacza po grecku określenie eucharystia). To bezkrwawa ofiara Jezusa Chrystusa. Za każdym razem, kiedy Kościół celebruje EUCHARYSTIĘ, staje u swego źródła, z którego sam na nowo wytryska. W ofierze Chrystusa, który poświęca się nam cały, jest miejsce na całe nasze życie. Nasza praca i nasze cierpienie, nasze radości, wszystko możemy zjednoczyć z ofiarą Chrystusa. Kiedy w ten sposób się poświęcamy, zostajemy przemienieni: podobamy się Bogu i jesteśmy dla bliźnich jak dobry, pożywny chleb.

Msza święta składa się zasadniczo z 2 głównych części, połączonych ze sobą: z Liturgii Słowa, kiedy słyszymy Słowo, które Bóg do nas skierował i kieruje, oraz z Liturgii Eucharystycznej, kiedy spożywamy Jego Ciało i Krew (por. KKK 1346-1355).


Świętami nakazanymi dla terytorium Polski są następujące uroczystości:

  • Świętej Bożej Rodzicielki Maryi – Nowy Rok (1 stycznia)
  • Objawienie Pańskie – Trzech Króli (6 stycznia)
  • Wniebowstąpienie Pańskie – VII Niedziela Wielkanocy
  • Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa – Boże Ciało (czwartek po Urocz. Trójcy Przenajśw.)
  • Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny – Matki Bożej Zielnej (15 sierpnia)
  • Wszystkich Świętych – (1 listopada)
  • Boże Narodzenie – (25 grudnia)

dekret Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Prot. 1784/01/L z dn. 4.03.2003 r.

W niedzielę oraz inne dni świąteczne nakazane, wierni są zobowiązani uczestniczyć we Mszy św. oraz powstrzymywać się od wykonywania tych prac i zajęć, które:

  • utrudniają oddawanie Bogu czci, przeżywanie radości właściwej dniowi świątecznemu,
  • utrudniają korzystanie z należytego odpoczynku duchowego i fizycznego (kan. 1247 KPK).

Nakazowi uczestniczenia we Mszy św. czyni zadość ten, kto bierze w niej udział, gdziekolwiek jest odprawiana w obrządku katolickim (nie tylko rzymskim), bądź w sam dzień świąteczny, bądź też wieczorem dnia poprzedzającego (kan. 1248 KPK).

Jeśli z braku kapłana lub z innej poważnej przyczyny nie można uczestniczyć w Eucharystii, zaleca się bardzo, ażeby wierni brali udział w liturgii Słowa, gdy jest ona odprawiana w kościele parafialnym lub innym świętym miejscu według przepisów wydanych przez biskupa diecezjalnego, albo poświęcali odpowiedni czas na modlitwę indywidualną w rodzinie lub grupach rodzin (tamże, §2).

Spowiedź Św.

w niedzielę:
30 min przed Mszą Św.

Spowiedź Święta w dni powszednie udzielana jest 15 minut przed Mszą Świętą 

w I piątek miesiąca:
15:30 – dla dzieci (o 16:00 Msza Święta)
17:30 – dla dorosłych

Pokuta

Zmartwychwstały Chrystus ustanowił ten  sakrament, gdy wieczorem  w dniu Paschy ukazał się swoim Apostołom i rzekł do nich: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. (J 20, 19)

Skutki tego sakramentu to: pojednanie z Bogiem, a więc odpuszczenie grzechów; pojednanie z Kościołem; odzyskanie stanu łaski, jeśli została utracona; darowanie kary wiecznej spowodowanej przez grzechy śmiertelne i darowanie, przynajmniej częściowe, kar doczesnych, będących skutkiem grzechu; pokój  i pogoda sumienia oraz pociecha duchowa; wzrost sił duchowych do walki, jaką musi prowadzić chrześcijanin.

O tym jak dobrze przeżyć i przyjąć ten sakrament mówią  nam WARUNKI   DOBREJ  SPOWIEDZI. Są to:

Rachunek sumienia

Staranny rachunek  sumienia, który nie jest wypełnianiem PIT-u. To nie rachowanie strat i zysków. Jest rozmową grzesznika z przebaczającym Ojcem o zranionej miłości.

Żal za grzechy  lub  skrucha

Żal jako warunek niezbędny dla ważności Sakramentu Pokuty to postawa uznania konkretnych czynów za złe. Jeśli jest to żal ze względu na miłość do Boga – to mówimy o żalu doskonałym, a jeśli występuje inny motyw, np. strachu przed karą – to mamy żal niedoskonały, który wszakże wystarczy do ważnego przeżycia sakramentu.

Postanowienie poprawy

Prostą konsekwencją żalu za grzechy jest postanowienie poprawy. Kto doświadczył druzgocącej siły zła i ma jej świadomość, nie chce tak dalej żyć. Postanowienie poprawy jest decyzją na zmianę, która w konfesjonale wyraża się przez jasne i konkretne postanowienia i wytyczne na najbliższy czas.

Wyznanie grzechów

Warto przed wyznaniem win powiedzieć kilka słów o sobie. Ma to swoje znaczenie głównie dla kapłana: informuje go, kto klęczy za kratkami, kiedy ostatni raz ten ktoś był u spowiedzi i czy wypełnił zadaną pokutę.  Wyznane grzechy Bóg zabiera i przestają  one obciążać człowieka . Bóg kocha nas tak bardzo, że jest nam w stanie wybaczyć wszystko, jeżeli tylko będziemy potrafili się do tego przyznać i prosić o przebaczenie.

Na  spowiedzi należy wyznać wszystkie grzechy śmiertelne. Grzech śmiertelny popełnia człowiek wtedy, kiedy grzeszy świadomie, dobrowolnie i w ważnej sprawie (tzw. ważna materia). Świadome zatajenie grzechu ciężkiego czyni spowiedź nieważną, czyli świętokradzką.

Nie  chodzi  jednak o drobiazgową wyliczankę win. Chodzi o maksymalnie proste, konkretne nazwanie rzeczy po imieniu, o wzięcie odpowiedzialności za popełnione zło.

Zadośćuczynienie

Grzech osłabia nas samych, a także niszczy relację z drugim człowiekiem i z Bogiem. Rozgrzeszenie usuwa grzech, ale nie przywraca porządku tam, gdzie grzech poczynił zniszczenia. Grzesznik, który się podniósł, musi jeszcze odzyskać pełną sprawność duchową. Dlatego   musi  zrobić coś więcej, by naprawić swoje winy. Właśnie to  naprawianie jest nazwane zadośćuczynieniem lub pokutą.


Grzechy przeciwko  Duchowi Świętemu

„Każdy grzech i bluźnierstwo będą odpuszczone ludziom, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie odpuszczone (…) ani w tym wieku, ani w przyszłym” (Mt 12,31-32).
Katechizmy wymieniają tradycyjnie następujące szczegółowe postawy grzechu przeciw Duchowi Świętemu:

  1. Grzeszyć zuchwale w nadziei miłosierdzia Bożego.
  2. Rozpaczać albo wątpić o łasce Bożej.
  3. Sprzeciwiać się uznanej prawdzie chrześcijańskiej.
  4. Zazdrościć lub nie życzyć bliźniemu łaski Bożej.
  5. Mieć zatwardziałe serce na zbawienne natchnienia.
  6. Umyślnie zaniedbywać pokutę aż do śmierci.

Patrząc na te sześć punktów można zauważyć, że za każdym stoi taka postawa „Boże, ja wiem lepiej od Ciebie”. Wiem lepiej, kiedy będziesz miłosierny, wiem lepiej jak mam żyć, wiem lepiej co powinni od Ciebie dostać inni ludzie, co mi tam będziesz wpływał na życie. I właśnie taka postawa to jedyna postawa człowieka, w której nie może on skorzystać z Bożego miłosierdzia. Bóg szanuje wolny wybór każdego. Jeśli pozwolę Bogu, żeby mnie zbawił, to On to zrobi. Jeśli mu nie pozwolę, bo całym swoim myśleniem i postępowaniem będę na Niego zamknięty, to On na siłę nawracać mnie nie będzie.

Chrzest Św.

Kościół celebruje chrzest od dnia Pięćdziesiątnicy. Udziela go tym, którzy wierzą w Jezusa Chrystusa. (W przypadku chrztu dzieci, rodzice wyznają wiarę za nie i zobowiązują się do przekazania jej dziecku ).

Chrzest odpuszcza grzech pierworodny, wszystkie grzechy osobiste, a także wszelkie kary za grzech; przez łaskę uświęcającą, łaskę usprawiedliwienia daje uczestnictwo w Boskim życiu Trójcy Świętej, jednoczy  z Chrystusem i włącza w Kościół; daje uczestnictwo w kapłaństwie Chrystusa i stanowi podstawę wspólnoty między wszystkimi chrześcijanami; obdarowuje cnotami: wiarą, nadzieją i miłością oraz darami Ducha Świętego.

Prawidłowo udzielonego chrztu nie można ani powtórzyć; ani odwołać. Także ten, kto odwróci się od miłości Boga i od wspólnoty wierzących, nie przestaje być ochrzczonym. Ochrzczony przynależy na zawsze do Chrystusa; zostaje opieczętowany niezatartym duchowym znamieniem.

Imię otrzymane na chrzcie jest bardzo ważne, bowiem Bóg wzywa każdego po imieniu. Może to być imię jakiegoś świętego, który będzie dla niego wzorem świętości oraz będzie wstawiał się za niego u Boga.

W kręgu naszej kultury większość ludzi otrzymuje chrzest jako dziecko. Przy chrzcie dzieci można jednak przeoczyć coś bardzo ważnego, mianowicie to, że chrzest i wiara należą do siebie nierozdzielnie. Przyjęcie chrztu pociąga za sobą konsekwencje. Dlatego chrzest nie może być tylko tradycją i okazją do rodzinnego świętowania. Sakrament ten stawia przed nami zadanie nieustannego upodabniania się do Jezusa. A to oznacza życie według tego, co Jezus nauczał: życia zgodnego z przykazaniami miłości oraz Dekalogu, życia modlitwą i uczestniczenia w sakramentach.

Przy chrzcie dziecka rodzice i chrzestni we własnym imieniu wyrzekają się zła i wraz z zebranymi wyznają wiarę w Boga i Jego zbawcze działanie oraz zobowiązują się do wychowania dziecka w wierze. Powinni uczynić to przez przykład własnego życia i pouczenia o niej. Przed chrztem rodzice oświadczają wobec wszystkich obecnych, że są świadomi tych zadań. (Nie mogą to być tylko puste słowa, ale słowa dane świadomie i odpowiedzialnie).

Do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się, aby zgodzili się na to rodzice lub przynajmniej jedno z nich, lub ci, którzy prawnie ich zastępują oraz by istniała uzasadniona nadzieja, że dziecko będzie wychowywane po katolicku.

Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony tylko ten, kto jest wystarczająco dojrzały do spełnienia tego zadania, sam już przystąpił do sakramentu chrztu, bierzmowania i Eucharystii oraz należy do Kościoła Katolickiego i żyje zgodnie z nauką Chrystusa ( przystępuje do sakramentów św.).

Bierzmowanie

Wymagane dokumenty:

  • metryka chrztu
  • zaświadczenie o uczestnictwie w katechezie szkolnej lub ostatnie świadectwo katechizacji
  • w przypadku osób starszych – świadectwo ukończenia katechizacji szkolnej

Małżeństwo

Człowiek został stworzony na obraz Boga (por. Rdz 1,27), który jest miłością (1 J 4,8.16). Bóg powołując go do istnienia z miłości, powołał go jednocześnie do miłości. Miłość jest więc podstawowym i wrodzonym powołaniem każdej istoty ludzkiej. Miłość ta znajduje wymowny wyraz w oblubieńczym przymierzu pomiędzy mężczyzną i kobietą, czyli w małżeństwie. Powstaje ono poprzez zawarcie umowy małżeńskiej, czyli przez nieodwołalną zgodę obojga małżonków, w której oddają się oni sobie i przyjmują wzajemnie.

Sakramentu małżeństwa udzielają sobie sami narzeczeni przez wyrażenie w sposób wolny i odpowiedzialny zgody małżeńskiej. Stanowi to sakramentalny znak małżeństwa. Konsekwencją przysięgi małżeńskiej jest obowiązująca ich odtąd – aż do śmierci- wspólnota życia i wzajemne niesienie sobie pomocy. Obecność przedstawiciela Kościoła w czasie zawierania małżeństwa nie wynika jedynie stąd, że przyjmuje on przysięgę małżeńską i udziela błogosławieństwa, ale oznacza, że małżeństwo ma także wymiar eklezjalny (kościelny), że Kościół je uznaje, bierze w swoją opiekę.

Od chwili zawarcia sakramentu małżeństwa małżonkowie należą już na zawsze wyłącznie do siebie w obliczu Boga i wspólnoty Kościoła. Katolickie małżeństwo sakramentalne ma następujące przymioty: jedność, płodność, nierozerwalność i wierność.

Jedność oznacza taki związek jednego mężczyzny z jedną kobietą i jednej kobiety z jednym mężczyzną, że jest on tak ścisły, iż „ już nie są dwoje, lecz jedno” (Mt 19,6), tworząc wspólnotę miłujących się osób.

Nierozerwalność małżeństwa sakramentalnego opiera się na słowach Chrystusa: „Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela” (Mk 10,9) Z nierozerwalnością wiąże się wierność małżeńska. Prawdziwa miłość, która łączy małżonków, nie może trwać tylko do czasu czy jedynie „na próbę”, lecz ma przetrwać aż do śmierci.

Miłość małżeńska chce być także płodna, dlatego zmierza do zrodzenia potomstwa. Dziecko, które jest Bożym darem dla rodziców, jest więc spełnieniem i urzeczywistnieniem takiej miłości. Rodząc dzieci, małżonkowie uczestniczą w stwórczej miłości Boga. Zrodzenie dzieci pociąga za sobą obowiązek ich wszechstronnego wychowania, który jest zadaniem przede wszystkim rodziców.

Miłość małżeńska jest miłością na wskroś ludzką, a więc jest zarazem zmysłowa i duchowa. Ma stawać się miłością pełną, to znaczy być taką formą przyjaźni, poprzez którą małżonkowie wielkodusznie dzielą między sobą wszystko bez niesprawiedliwych i egoistycznych rozliczeń. Kto prawdziwie kocha swego współmałżonka, nie kocha go tylko ze względu na to, co od niego otrzymuje, ale dla niego samego.

Sakrament małżeństwa zapewnia małżonkom błogosławieństwo Boże w ich ludzkiej miłości. Dzięki łasce sakramentalnej małżonkowie wspomagają się wzajemnie we wspólnym życiu codziennym i w wychowywaniu potomstwa, zdążają razem do świętości właściwej ludziom świeckim żyjącym w małżeństwie i rodzinie (por. KK 11).

Namaszczenie chorych

W Liście św. Jakuba czytamy: “Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się nad nim modlili i namaścili go olejem w imię Pana” (Jk 5, 14). Tę praktykę stosowano od początku istnienia Kościoła; uzdrawiającą moc Chrystusa przywoływano przez modlitwy i proste namaszczenie. W roku 1545 Sobór Trydencki zatwierdził ostatnie namaszczenie jako jeden z siedmiu sakramentów. Natomiast Sobór Watykański II zmienił nazwę “Ostatnie Namaszczenie“ na “Sakrament Chorych“. Bowiem sakrament ten mogą przyjmować osoby w podeszłym wieku, obłożnie chorzy, oczekujący operacji, chore dzieci, zdolne do pojęcia znaczenia sakramentu, a nie tylko osoby będące na łożu śmierci. Należy go przyjmować, o ile to możliwe, w stanie łaski uświęcającej.

Sakramentu Namaszczenia Chorych udziela kapłan. W czasie celebracji sakramentu namaszcza czoło i otwarte dłonie lub stopy, zależnie od okoliczności. W nagłych przypadkach namaszcza się tylko czoło. Przy namaszczeniu kapłan wypowiada słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen.

Sakrament ten udziela choremu łaski Ducha Świętego, napełnia go Bożą ufnością i daje siły przeciwko pokusom złego ducha oraz pozwala przezwyciężyć lęk przed śmiercią. Namaszczenie Chorych gładzi też grzechy, jeżeli chory nie może się spowiadać, a żałuje za grzechy.

Kapłaństwo

Sakrament kapłaństwa jest to sakrament Nowego Prawa, ustanowiony przez Chrystusa w Wieczerniku. W sakramencie tym udzielona zostaje duchowa władza i łaska do składania ofiary Mszy Świętej, udzielania Sakramentów świętych oraz innych posług kościelnych.

Władzę otrzymaną od Pana Jezusa Apostołowie przekazali swoim następcom biskupom i kapłanom. Biskupi znów przekazują ją swoim następcom i tak władza udzielona przez Chrystusa wciąż trwa.

Sakrament ten dzieli się na trzy stopnie, które od starożytności noszą nazwę Biskupstwa, Prezbiteratu i Diakonatu.

Sakra biskupia przynosi pełnię sakramentu kapłaństwa. Daje możliwość udzielania wszystkich Sakramentów, nauczania wiernych swej diecezji i kierowania nimi, czyli funkcję uświęcania, nauczania i rządzenia.

Prezbiterzy, choć nie posiadają szczytu kapłaństwa i w wykonywaniu swej władzy zależni są od biskupów, związani są jednak z nimi godnością kapłańską i na mocy sakramentu kapłaństwa, na podobieństwo Chrystusa, najwyższego i wiekuistego Kapłana, wyświęcani są, aby głosić Ewangelię, być pasterzami wiernych i sprawować kult Boży jako prawdziwi kapłani Nowego Testamentu. Udzielają oni sakramentów: Chrztu, Eucharystii, Pokuty i Pojednania, Namaszczenia Chorych i sprawują Eucharystię.

Na niższym szczeblu hierarchii stoją diakoni, na których nakłada się ręce nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi. Umocnieni bowiem łaską sakramentalną, w posłudze liturgii, słowa i miłości służą Ludowi Bożemu, w łączności z biskupem i jego kapłanami.  Szafarzem sakramentu kapłaństwa jest Biskup.

Pogrzeb

Sakramentalia

Oprócz Sakramentów ustanowionych przez Chrystusa, istnieją także sakramentalia, które ustanowił Kościół.

Sakramentalia „ są to znaki święte, które z pewnym podobieństwem do sakramentów oznaczają skutki, przede wszystkim duchowe,  a osiągają je przez modlitwę Kościoła”. (Konstytucja o Liturgii).

Do sakramentaliów należą: błogosławieństwa i poświęcenia. Przez błogosławieństwa wyprasza Kościół dla pewnych  osób lub rzeczy szczególną pomoc Bożą. Błogosławi więc  wiernych w czasie nabożeństw,  a także pola, domy, samochody itp.

Przez poświęcenia Kościół przeznacza na wyłączną służbę Bożą osoby, np. zakonników i zakonnice oraz miejsca jak: kościoły, kaplice, cmentarze i w końcu rzeczy, a więc kielichy, dzwony, wodę, medaliki, różańce, krzyżyki i wiele innych.

Przez sakramentalia możemy sobie wyprosić więcej pomocy Bożej niż przez własne modlitwy, bo z nami i za nami modli się cały Kościół.

Korzystanie z niniejszej witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookies. Zmiany warunków przechowywania lub uzyskiwania dostępu do plików cookies można dokonać w każdym czasie. Polityka Prywatności    Informacje o cookies

ROZUMIEM